40

Петок. Имаме милион причини да му се радуваме на петтиот ден. Со душа сме го чекале уште од најраната младост, претчувствувајќи дека зад него ни претстојат два дена кога нема да мораме да се будиме в зори, во 6:30, со продорните тонови на песната за во градинка, што се емитуваше како фон на рубриката Деновиве пред години на Радио Скопје. Сигурно ја паметите и радоста што ни ја носеа петоците неколку години подоцна, кога почнавме да стануваме свесни дека по нив идат два дена кога ќе имаме барем малку повеќе време за дружење со другарите, два дена за жмурки и за камај, и покрај помислата дека в недела повторно ќе треба да довршуваме цртеж по ликовно. Не верувам дека не им се радувавте на петоците и во средношколските денови, знаејќи дека до претстојниот понеделник ни претстојат две ноќи во кои родителите ви дозволуваат продолжен излез за шетање по трендовските кафулиња и дискотеки, или на студентските денови, кога во викендот сте гледале прилика да се оддалечите од работната маса и да испиете неколку пива повеќе од претходните денови.


И се’ така - животот си го реди тетрисот. Доаѓаме до овие денови кога, барајќи ги корените на нашите трауми, ќе научиме дека песната за во градинка е дел од Симфонијата број 4 во Д-мол од Роберт Шуман, а дека гласот од шпицата бил гласот на Иван Антонов, за кого на телевизија или на радио рекле дека бил доајен на македонското спикерство. Повторно им се радуваме на петоците, знаејќи дека по нив следуваат два дена кога можете да си ги видите децата дење, кога можете да запалите кола и да тргнете со семејството во непознат правец, кога ќе можете да останете со пријателите неколку часа подоцна во ноќта... Но, зар немате и некоја посебна, интимна причина поради која одвај чекате да дојде петок? Сигурно имате.


Му се радувате ли на петокот зашто зад него се кријат два убави дена во кои ќе можете да здивнете од барањето место за паркирање, вртејќи пет-шест крукчиња околу маалото во кое работите, два дена кога патот од маалото во кое работите до дома ќе можете да го поминете за 7, наместо за 35 минути. Зар не е убаво што ви претстојат два дена кога ќе можете ко чоек да заборавите каде сте го паркирале автомобилот...

И, како да не му се радуваме на петокот поради тоа, и покрај тоа што токму во петок сообраќајот е најгуст и ви треба најмногу време за да се пробиете до дома. Таков товар знае навистина да ве исцрпи, дотаму што почнувате да забележувате дека и сообраќајните знаци знаат да кажуваат вицови.

Еве еден пример. Сте ги виделе ли сообраќајните знаци за ограничување на брзината покрај раскопаниот тротоар спроти хотел Бристол. Велат: овде можеш да возиш најмногу 40. Почнувам дијалог со знакот и си велам: Ти нормален си? Па зар мислиш дека низ скопскиве улици можеш да поминеш повеќе од 40 километри во еден час возење?

И, навистина. Прашавме кај диспечерката на една од скопските радиотакси компании за колку време се стигнува од Ѓорче 2 до Драчево и колку километри возење има до таму (беше петок, 14:30). Од другата страна на слушалката ги чувме таксистите: "25 километри.. околу 35 минути". Штом е така (имало фајде од часовите по елементарна математика), за еден час ќе поминеш 43 километри.

Зар нема да ви дојде да го истурите гневот врз знакот, па да извикате: Па, на кого бе ти - 40, ало?

Фала Богу што дојде петок!